To była dla mnie wyjątkowa wizyta, bo Aleksander, chory na nieuleczalną chorobę genetyczną, to TANCERZ. Tancerz w klubie tańca towarzyskiego, a ja od dziecka fascynuje się takim tańcem, kocha go i – na ile pozwala dorosłe życie – trenuje.

Niestety nasz dziesięciolatek, ze względu na swoją chorobę, ma ograniczone możliwości, aby w pełni wykorzystywać swoje umiejętności, zapał i miłość do tańca. Nie zraża się jednak i, jak tylko ma siłę, trenuje oraz cieszy się tańcem najlepiej, jak potrafi.

Jego umiejętności taneczne, wraz z pełnymi pasji i bardzo szczegółowymi opowieściami, mieliśmy okazję podziwiać na filmach nagrywanych podczas turniejów, w których chłopiec brał już udział. Rodzice świetnie spisali się jako fotoreporterzy i operatorzy kamery. Muszę przyznać, że te nagrania zrobiły na mnie ogromne wrażenie i chyba dlatego nie byłam zaskoczona, kiedy w końcu doszliśmy do najważniejszego pytania tego dnia:

– Jakie jest Twoje marzenie, Aleksandrze?

– Chciałbym razem ze swoją partnerką z klubu zatańczyć w „Tańcu z Gwiazdami”.

W pokoju na moment zapadła cisza. To marzenie jest konkretne, pełne emocji i bardzo osobiste. Razem z kolegą czuliśmy jego wagę – to nie jest tylko występ. To pragnienie bycia częścią świata, który chłopiec kocha. To chwila normalności, radości i spełnienia.

Zrobimy wszystko, żeby spełnić to marzenie.